اوانگارد

دستگیری گسترده فعالین کارگری

commune1871 — Fri, 01 May 2009 16:20:18 GMT

حمله وحشیانه پاسداران سرمایه به تجمعات کارگری در تهران و سنندج

نشریه

commune1871 — Wed, 29 Apr 2009 07:51:50 GMT

میلیتانت شماره بیست و دو انتشار یافت

دانلود نشریه شماره ی بیست و دو میلیتانت (PDF)

لنین،اسطوره زحمتکشان

commune1871 — Fri, 24 Apr 2009 15:22:18 GMT

لنین،اسطوره زحمتکشان

نظریه پرداز و پراتیسین برجسته مارکسیسم،رهبر انقلاب اکتبر سال 1917 و آموزگار فراموش ناشدنی طبقه کارگر،ولادمیر لنین به درستی اسطوره زحمتکشان جهان است.ستایش از لنین ستایش از ان میراث های تئوریکی و پراتیکی است که این رهبر غلبه ناپذیر برای طبقه بالنده برجای گذاشته است.رجوع به این میراث ها نشان می دهد که چگونه ستایش از لنین مرزهای کیش شخصیت خرده بورژوایی را درمی نوردد.

او که ژرفنای زندگی و مبارزاتش با زندگی و مبارزات کارگران و زحمت کشان درامیخته بود به سرعت از سنت های نارود نیکی و عموم خلقی حاکم بر اپوزسیون روسیه فاصله گرفت و بیان عملی ارمان های طبقه کارگر را در مارکس و مارکسیسم یافت و به این ترتیب بود که او پس از مارکس به بزرگترین اموزگار طبقه کارگر تبدیل شد.

درک عمیق مارکسیسم و کاربست ماتریالیسم دیالکتیک در هر مرحله از مبارزه طبقاتی پرولتاریا به لنین بینشی داد که همواره او را از سایر سخنگویان طبقه کارگر متمایز می کرد.در سال های ابتدایی قرن بیستم در حالی که جنبش کارگری زیر اوار انحرافات ناشی از تسلط اپورتونیسم و رفرمیسم بر انترناسیونال دوم،در گسترده ترین بحران خود به سر می برد، این لنین بود که با مبارزه علیه این انحرافات دیدگاههای حیات بخش مارکسیسم برای طبقه کارگر را احیا کرد.

احیای نظریه انقلاب پرولتری،احیای نظریه مارکسیستی دولت و احیای ایده حزب پیشتاز پرولتاریا اوج دست اوردهای تئوریکی و پراتیکی بود که لنین در مبارزه علیه اپورتونیسمی که دیگر نه نماینده طبقه کارگر بلکه نماینده اشرافیت کارگری شده بود به دست اورد و همین دست اوردها بزرگترین راهنمای طبقه کارگر روسیه در انقلاب اکتبر سال 1917 شد.

با وجود اهمیت عظیم دیدگاههای لنین درباره انقلاب پرولتری و تحلیل دولت به مثابه سلاح مبارزه طبقاتی،در اینجا ضروری است که به دیدگاههای او درباره حزب پیشتاز انقلابی بپردازیم.حزب پیشتاز انقلابی بزرگترین دست اورد تئوریکی و پراتیکی لنین است.و درست به همین دلیل است که این نظریه اماج حملات اپورتونیست ها و رفرمیست ها قرار می گیرد اما اگاه ترین کارگران انقلابی اهمیت ان را به غریزه درک می کنند.پیش فرض لنین در نظریه حزب پیشتاز انقلابی فعلیت انقلاب پرولتاریایی است.لنین با درک تحول اساسی جامعه سرمایه داری یعنی گذار از سرمایه داری ماقبل انحصاری به سرمایه داری امپریالیستی به این نتیجه ذاتا درست دست یافت که دوران انقلابات دموکراتیک و بورژوایی به پایان رسیده و زمان ان فرارسیده است که پرولتاریا به قیمت انحلال خود کل بشریت را از ستم و سرمایه داری نجات دهد.

اما او اگاه بود که پرولتاریا در انجام این رسالت تاریخی خود با محدودیت های اساسیروبروست .اساسی ترین محدودیت به مساله اگاهی طبقاتی باز می گردد زیرا اگاهی طبقاتی کارگران هیچ گاه به شکل موزون و هماهنگ رشد نمی کند.به عبارت دیگر اگاهی کلیت طبقه کارگر همواره اگاهی مرکب و ناموزون است.بخش هایی از طبقه کارگر تحت تاثیر فساد انگیز اشرافیت کارگری که سطح زندگی خرده بورژوایی رسیده است،ممکن است با گرایش به رفرمیسم و اپورتونیسم اگاهانه یا نااگاهانه به بورژوازی بپیوندد و هدف نهایی جنبش کارگری را در ازای امتیازات سوسیال دموکراتیک کنار بگذارد.اقشاری از طبقه کارگر نیز ممکن است به دلیل وضعیت عینی شان دچار انفعال شوند.این اغتشاش اگاهی بزرگترین مانع طبقه کارگر در راه تبدیل شدن به یک طبقه واحد در مبارزه طبقاتی بر سر قدرت سیاسی است .

لنین دیدگاه خود درباره حزب پیشتاز انقلابی را دقیقا در پاسخ به همین واقعیت یعنی مرکب و ناموزون بودن اگاهی در درون طبقه کارگر ارائه کرد.بنابراین حزب پیشتاز پرولتاریا برخلاف انچه فرصت طلبان می گویند حزبی برای ایجاد انقلاب نیست بلکه حزبی است که در انقلابی که جریان دارد تبدیل به عینیت اگاهی طبقاتی درست کارگران می شود تا مانع از ان گردد که اگاهی های راست و سانتر در درون جنبش کارگری کل طبقه را در مبارزه بر سر قدرت سیاسی به دنباله طبقات دیگر تبدیل کنند.

عینیت اگاهی طبقاتی بودن ذات نظریه لنین درباره حزب انقلابی است.

اکنون که به ضرورت هایی که از دیدگاه لنین حزب را ایجاب می کند پرداختیم ضروری است به ترکیب و ویژگی های چنین حزبی نیز از دیدگاه او بپردازیم.

این واقعیت که پرولتاریا در مبارزه طبقاتی راستین تنها و تنها منافع طبقاتی خود را دنبال می کند اما در عین حال نماینده منافع کل ستم کشیدگان جامعه سرمایه داری نیز هست ریشه در جایگاه دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری دارد.بر اساس درک این واقعیت دیالکتیکی بود که لنین تاکید داشت که حزب پیشتاز انقلابی باید تنها و تنها تشکل اگاه ترین کارگران انقلابی و کمونیست های پیشرو باشد و نه تشکلی از کلیه اقشار ستمکش جامعه سرمایه داری.حزب به مثابه تشکل کلیه اقشار ناراضی جامعه دیدگاهی بود که منشویک ها ان را نمایندگی می کردند.از دیدگاه انها حزب باید نمایندگان کلیه جنبش های اعتراضی و رادیکال را در خود بسیج کند.اما لنین به درستی دریافت که این شرایط فلسفه وجودی حزب و کارکرد اساسی حزب یعنی "عینیت اگاهی طبقاتی درست بودن"را دچار اغتشاش می کند و مانع از ان می شود که حزب در جدال های تاریخی استراتژی و تاکتیک حقیقتا انقلابی و پرولتری را در پیش بگیرد.

البته اموزه لنین درباره حزب انقلابی نه تنها منافاتی با نمایندگی منافع کلیه ستم کشان جامعه سرمایه داری نداشت بلکه انضمامی ترین شکل نمایندگی منافع انها بود زیرا مبتنی بر درک جایگاه دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری و متکی بر درک این واقعیت دیالکتیکی بود که پرولتاریا نمی تواند خود را ازاد نماید مگر اینکه تمامی اشکال ستمگری را از میان بردارد.

امروز در جنبش کمونیستی ایران درک منشویکی از حزب انقلابی را در مباحث"حزب و جامعه"و "حزب وقدرت سیاسی"که مانیفست گرایشات کمونیسم کارگری است می بینیم.کمونیسم کارگری باید به این سوال اساسی پاسخ دهد که دیدگاه حزب به مثابه تجمع کلیه اقشار ناراضی جامعه ایران چه تناسبی با وضعیت دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری و دیدگاه لنین درباره حزب به مثابه"عینیت اگاهی طبقاتی کارگران" دارد.

به هر روی این لنین بود که با کاربست مارکسیسم در شناخت مبارزه طبقاتی مرزهای منشویسم را درنوردید و ایده حزب پیشتاز انقلابی را بیان کرد.حزبی که تشکل اگاه ترین کارگران پیشرو و کمونیست های انقلابی است که در مبارزه طبقاتی به تجسم اگاهی طبقاتی درست کارگران تبدیل می شوند و در عین حال که تنها و تنها برای منافع پرولتاریا یعنی سوسیالیزم مبارزه می کنند،نماینده منافع کلیه اقشار ستمکش جامعه سرمایه داری نیز هستند.

در نهایت باید گفت این سطور حتی نمی تواند اندکی از دست اوردهای عظیم تئوریکی و پراتیکی لنین، این رهبر غلبه ناپذیر طبقه کارگر را بیان کند و نشان دهد که چگونه لنین در نظریه و عمل خود تجسم تز اساسی مارکسیسم بود که"فیلسوفان تا به امروز جهان را تفسیر کرده اند اما مساله بر سر تغییر ان است".نوشتن این سطور تنها یاداوری است به طبقه کارگر برای رجوع دوباره به بزرگترین متفکرانش.به مارکس و به لنین.

منبع:نشریه پرولتاریا شماره3

نشریه پرولتاریا

commune1871 — Wed, 22 Apr 2009 15:26:18 GMT

پرولتاریا شماره 3

نشریه تلاش برای ایجاد حزب طبقه کارگر

درد سرهای صادق زیبا کلام بودن

commune1871 — Wed, 15 Apr 2009 15:21:18 GMT

درد سرهای صادق زیبا کلام بودن!

یک دانشجوی علوم سیاسی هنگامی که پای سخنان دکتر صادق زیبا کلام در رسانه ها بنشیند با حیرت خواهد دید که این استاد برجسته علوم سیاسی دانشگاه تهران حتی پایه ای ترین احکام علم سیاست را هم نمی داند.اما این دانشجو اگر اندکی با صف بندی نیرو های طبقاتی و سیاسی در ایران اشنا باشد در خواهد یافت که نادیده گرفته شدن پایه های علم سیاست در سخنان زیبا کلام صرفا ناشی از بی سوادی نیست،این قوانین تغییر ناپذیر مزدوری در دستگاه استبداد پاتریمونیال است که سبب می شود موجود حقیری مانند زیبا کلام در دفاع از استبداد و خودکامگی، خاک ولایت فقیه را بر چشم بنیادی ترین حقایق علم سیاست بپاشد.داستان صادق زیبا کلام داستان افلاطون نیست که به سیراکوز رفت،داستان او داستان بارها تکرار شده مزدوری در دستگاه استبداد پاتریمونیال است.

گذشته از انتقاد های خفیف زیبا کلام از حاکمیت که البته ناشی از خصلت انتقادی مکانی است که او دیدگاههای خود را در ان مطرح می کند،ترجیع بند دیدگاههای او در دفاع از نظام جمهوری اسلامی اشاره مکرر به مشارکت مردم در تجمعات سیاسی حکومت یعنی انتخابات و راهپیمایی هاست. از نظر صادق زیبا کلام حضور بخش هایی از مردم در انتخابات و راهپیمایی های حکومت اگر چه نشانه دفاع مطلق انها از عملکردهای مسولان نیست اما نشانه مردمی و دموکراتیک بودن کلیت نظام جمهوری اسلامی است.بر اساس همین دیدگاه "مشارکت سیاسی"است که دکتر زیبا کلام به عنوان مثال استدلال می کند که نظارت استصوابی شورای نگهبان وقفه ای اساسی در خصلت دموکراتیک انتخابات جمهوری اسلامی ایجاد نمی کند چون به هر حال بیش از 50 درصد مردم در این انتخابات شرکت می کنند.(گفتگو با صدای امریکا،چهارشنبه 26 فروردین)

هر چند از فروتنی به دور است اما در اینجا مجبوریم برای اثبات بی پایه بودن دیدگاههای دکتر زیبا کلام در باره مشارکت سیاسی،یکی از پایه ای ترین احکام علم سیاست را به این استاد برجسته علوم سیاسی اموزش دهیم.

از دیدگاه علم سیاست مشارکت سیاسی به هیچ وجه نمی تواند معیاری برای دموکراتیک یا استبدادی بودن یک حکومت باشد.زیرا مشارکت سیاسی هم در نظام های دموکراتیک و هم در نظام های استبدادی وجود دارد.انچه باعث تمایز نظام های دموکراتیک از نظام های استبدادی می شود نه صرف مشارکت سیاسی بلکه نوع مشارکت سیاسی است به همین اعتبار علم سیاست مشارکت سیاسی را به دو نوع تفکیک می کند.

الف)مشارکت خودجوش:در مشارکت خوجوش مردم به واسطه برخورداری نظام سیاسی از تنوع ساختاری و نیز برخورداری نظام های فرعی از استقلال لازم در فرایند های سیاسی شرکت می کنند و به واسطه شرکت در این فرایند ها در دستگاه قدرت صاحب نقش و تاثیر می شوند به این ترتیب که می توانند هدف های نظام سیاسی و راههای نیل به این هدف ها را تعیین کنند.

ب)مشارکت تجهیزی:"مشارکت تجهیزی بر اساس تعلیمات و دستورالعمل های خاص و به صورت سازمان یافته انجام می شود و متاثر از وفاداری ها،احساسات،احترام و یا ترس از نخبگان حاکم است.در این روند مردم به جای برخورداری از نقش و سهیم شدن در فرایند توضیع قدرت عملا به وسیله حاکمان به بیگاری گرفته می شوند"(1)

اکنون سوال اساسی اینجاست.مشارکت بخش هایی از مردم در انتخابات و راهپیمایی های نظام جمهوری اسلامی از کدام نوع مشارکت است؟مشارکت خودجوش که در ان به واسطه وجود تنوع ساختاری در نظام سیاسی،مردم با مشارکت در فرایند های سیاسی عملا صاحب نقش و تاثیر می شوند یا مشارکت تجهیزی که به واسطه احساسات یا ترس از نخبگان حاکم صورت می گیرد و مردم عملا در ان به بیگاری گرفته می شوند؟ پاسخ روشن است.هیچ کدام از هدف های سیاسی نظام جمهوری اسلامی و هیچ کدام از راههای رسیدن به این هدف ها به وسیله مردم و در فرایند مشارکت سیاسی تعیین نمی شود مردم صرفا به وسیله دستگاه استبداد جمهوری اسلامی برای نمایش مشروعیت به بیگاری گرفته می شوند.

اما اینکه دکتر زیبا کلام اصطلاح مشارکت سیاسی را به شکل عام بیان می کند و ان را به مشارکت خودجوش و مشارکت تجهیزی تفکیک نمی کند ابدا ناشی از بی سوادی نیست.پیش از این گفتیم این قانون مزدوری در دستگاه استبداد پاتریمونیال است که سبب می شود او خاک ولایت فقیه را بر چشم بنیادی ترین احکام علم سیاست بپاشد تا مگر سلطان پاتریمونیال-ولایت فقیه- گوشه چشمی به این مزدور حقیر نماید و او را هم به دایره "پیروان"راه دهد.اساسی ترین شکل رابطه قدرت در دستگاه استبداد پاتریمونیال رابطه حامی-پیرو است.پیروان بی چون و چرا از سلطان پاتریمونیال دفاع می کنند و در مقابل سلطان پاتریمونیال نیز به مثابه "حامی"منابع سیاسی و اقتصادی را در بین پیروان تقسیم می کند.این انگیزه ای است که صادق زیبا کلام را به مزدوری ارتجاع می کشاند اما مزدور ارتجاع بودن هم دردسرهای خودش را دارد.عمری با ریا و دروغ زندگی کردن،واقعیت را دیدن،فهمیدن ولی انکار کردن.اینها دردسرهای صادق زیبا کلام بودن است

(1)سیاست های مقایسه ای،دکتر عبدالعلی قوام.

جنبش انقلابی طبقه کارگر

commune1871 — Thu, 02 Apr 2009 15:02:18 GMT

اکنون چه؟

به ضمیمه نکاتی درباره چپ دانشجویی

پیش از این در یادداشت فعلیت انقلاب و وظایف کمونیست ها با طرد دیدگاه اکادمیستی که واقعیت انقلاب را از نظریه و عمل خود حذف می کند به طرح این دیدگاه پرداختیم که در شرایط فعلیت انقلاب وظیفه کمونیست ها مبارزه هر روزه برای ایجاد پیش شرط های انقلاب پرولتاریایی است.

دیدگاه فعلیت انقلاب مبتنی بر درک ماتریالیستی از تاریخ است.از دیدگاه ماتریالیسم تاریخی جامعه سرمایه داری نه یک جامعه طبیعی که همیشه بوده و همیشه نیز خواهد بود بلکه مرحله ای گذرا از تکامل جامعه انسانی است که خود از بطن ویرانه های جامعه فئودالی و درنتیجه انقلابات بورژوایی ایجاد شد.بورژوازی اگرچه در سپیده دمان تاریخ خود با غلبه بر هرج و مرج جامعه فئودالی نیروهای تولیدی و اجتماعی عظیمی را ازاد کرد و پیشرفت هایی را به وجود اورد که تمامی تمدن قدیم در مقابل ان یک پیش تاریخ بود اما در سیر تکامل خود و پس از غلبه بر بازمانده های جامعه فئودالی،خود به طبقه حاکم جدیدی تبدیل شد که منافعی جدا از منافع توده تولید کنندگان یعنی پرولتاریا پیدا کرد.به این ترتیب تکامل جامعه سرمایه داری پروسه جدیدی از پولاریزاسیون طبقاتی را به وجود اورد که در یک قطب ان بورژوازی به عنوان مالک سرمایه و وسایل تولید و در قطب دیگر ان پرولتاریا به عنوان تولید کنندگان سلب مالکیت شده قرار داشت.این جدایی منافع طبقاتی بازتاب تضاد بنیادی تری در شیوه تولید سرمایه داری بود.بورژوازی پس از سلب مالکیت از توده های دهقانی انها را به مثابه کارگران ازاد در دسته های صدها و هزاران نفری در محیط های تولیدی سازمان داد.به این ترتیب تولید خصلتی اجتماعی پیدا کرد در حالی که مالکیت وسایل تولید در دست مالک خصوصی یعنی فرد بورژوا قرار داشت و مالک خصوصی نیز برای افزایش هر چه بیشتر ثروت خود به بهره کشی از کارگران از راه استثمار ارزش اضافی تولید شده به وسیله انان پرداخت.

این قوانین تولید سرمایه داری که هر روز بر قدرت و ثروت طبقه سرمایه دار می افزاید و فلاکت کارگران را تشدید می کند در عین حال بنیان مادی انحلال جامعه سرمایه داری نیز هست.تضاد خصلت اجتماعی تولید با مالکیت خصوصی بر ابزار تولید هم جامعه را به دو قطب متخاصم-بورژوازی و پرولتاریا-تبدیل می کند و هم موجب ایجاد بحران های بی پایان اقتصادی و سیاسی می شود که در نتیجه این بحران ها شرایط برای عمل دگرگون ساز طبقه کارگر مهیا می شود.

بحران ساختاری سرمایه داری که خود را به شکل کاهش قدرت خرید از یک سو و اضافه تولید از سوی دیگر نشان می دهد به سرعت به بحران سیاسی،بحران سرکردگی بورژوازی بر جامعه طبقاتی تبدیل می شود و در این بحران ها مساله تعیین تکلیف قدرت سیاسی در دستور کار طبقات اجتماعی قرار می گیرد.البته کاملا محتمل است که در شرایط ضعف سیاسی،تشکیلاتی و ایدئولوژیکی پرولتاریا بورژوازی بتواند به سادگی و بدون هیچ تکانه انقلابی بحران سیاسی و اقتصادی خود را از سر بگذراند اما با کمترین حد از اگاهی ایدئولوژیک و استقلال سیاسی پرولتاریا دوران بحران اقتصادی به دوران بحران انقلابی و دوران تعیین تکلیف قدرت سیاسی تبدیل می شود.در این بحران ها با حاد شدن مبارزه طبقاتی یا پرولتاریا متکی بر اگاهی طبقاتی و صف مستقل تشکیلاتی خود نظام سرمایه داری را با تمام فلاکت هایش دفن خواهد کرد و بر ویرانه های ان جامعه سوسیالیستی را خواهد ساخت یا بورژوازی متکی بر دستگاه سرکوب خود جنبش کارگری را به خاک و خون خواهد کشید و کارگران را برای اغاز دور تازه ای از انباشت کاپیتالیستی سرمایه به محیط های کار و استثمار باز خواهد گرداند.

در مورد خاص ایران تکانه انقلاب 57 اخرین بحران گسترده اقتصادی و سیاسی سرمایه داری ایران بود که در ان مساله تعیین تکلیف قدرت سیاسی در دستور کار طبقات اجتماعی قرار گرفت.تاریخ نویسان جمهوری اسلامی سعی دارند 22 بهمن 57 را پایان انقلاب مردم ایران معرفی کنند اما تا جایی که به جدال های تاریخ ساز مربوط می شود 22 بهمن تنها نقطه عطف مبارزه خونین طبقات اجتماعی بر سر قدرت سیاسی بود .در این مبارزه پرولتاریای ایران در صورت داشتن صف مستقل سیاسی و اگاهی مستقل از بورژوازی می توانست جمهوری اسلامی را که رسالت تاریخی حفظ نظام سرمایه داری وابسته را بر عهده گرفته بود در هم بشکند و بحران 57 را به بحران اخر سرمایه داری در ایران تبدیل کند اما فقدان پیش شرط های ایدئولوژیک،فرهنگی و سیاسی انقلاب پرولتاریایی جمهوری اسلامی را قادر ساخت که به نمایندگی از سرمایه امپریالیستی طبقه کارگر ایران را به خاک و خون بکشد.خرداد سال 60 و نه 22 بهمن 57 به درستی سال پایان انقلاب مردم ایران و سال شکست طبقه کارگر از ضد انقلاب بورژوا-اسلامی بود و از ان تاریخ به بعد تاریخ فلاکت طبقه کارگر ایران،تاریخ زندان،شکنجه و تاریخ سرکوب مردم ایران چیزی جز نتایج شکست پرولتاریای ایران از ضد انقلاب بورژوا-اسلامی نیست.

البته دیدگاه مارکسیسم نه مرثیه خوانی برای انقلاب 57 بلکه درک این واقعیت است که با اغاز دوباره بحران های انقلابی مساله تعیین تکلیف قدرت سیاسی دوباره در دستور کار طبقات اجتماعی قرار خواهد گرفت.بحران اینده سرمایه داری در ایران بدون تردید بحرانی حاد تر از سال 57 خواهد بود زیرا ترکیب بحران اقتصادی و سیاسی بورژوازی با بحران ناشی از عدم تحقق تکالیف دموکراتیک جامعه ایران را در خود خواهد داشت.گذشته از تکالیف سوسیالیستی که طبقه کارگر ایران در مبارزه برای تحقق ان تنها خواهد بود،این واقعیت نیز که جمهوری اسلامی تنها پس از سرکوب خونین طبقه کارگر توانست دست اورد های دموکراتیک مردم را مصادره کند نشان می دهد که سرنوشت تحقق تکالیف دموکراتیک نیز(مساله ارضی،مساله قومی،مساله دموکراسی،مساله زنان و...) به سرنوشت مبارزه طبقاتی پرولتاریا علیه کلیت نظام سرمایه داری گره خورده است.

این دیدگاهها در نهایت ما را به یک سوال اساسی می رساند.شرایط پیروزی طبقه کارگر در برایند انقلابی اینده و در مبارزه برای سرنگونی نظام سرمایه داری چیست و کدام سبک کار کمونیستی این شرایط را ایجاد خواهد کرد؟

در پاسخ به مساله سبک کار،غالب گرایشات چپ در پی وارد کردن توده کارگران به مبارزه سیاسی هستند و راه نیل به این هدف را پیوند میان پیشرو کمونیست با توده کارگران به عنوان حلقه مفقوده سبک کار کمونیستی می دانند.اما برایند شرایط انقلابی خود توده کارگران را در ابعاد وسیع وارد مبارزه سیاسی خواهد کرد بنابراین مساله اساسی نه وارد کردن توده کارگران به مبارزه سیاسی بلکه این پرسش است که در شرایط برایند انقلابی توده کارگران با پرچم کدام طبقه و کدام ایدئولوژی وارد مبارزه سیاسی خواهند شد.ایا پرولتاریا پرچم طبقاتی خود یعنی سوسیالیزم را در دست خواهد گرفت یا نیروی عظیم طبقاتی خود را در خدمت هژمونیک شدن دیگر طبقات قرار خواهد داد؟

نقش کمونیست ها در جنبش طبقه کارگر به دقیق ترین شکل ممکن خود را در پاسخ به این پرسش ها نشان خواهد داد.اگر کمونیست ها بتوانند نقد طبقه کارگر به جهان موجود را از نقد بورژوایی و انفعالی به نقد سوسیالیستی و انقلابی تبدیل کنند و صفی از کارگران پیشرو و کمونیست های انقلابی را حول یک برنامه انقلابی در یک حزب انقلابی به مثابه عینیت اگاهی طبقاتی کارگران سازمان دهند انگاه در برایند شرایط انقلابی،پرولتاریا با پرچم خود پرچم سرخ سوسیالیزم وارد مبارزه سیاسی خواهد شد و قادر خواهد شد بحران اینده سرمایه داری ایران را به بحران اخر سرمایه داری در ایران تبدیل کند.

نکاتی درباره بازسازی چپ دانشجویی

نداشتن ارتباط با هیچ کدام از گرایشات چپ دانشجویی با وجود اینکه کجدار و مریض دانشجو هستم صلاحیت بحث درباره مسائل درونی این نحله ازچپ را از من گرفته است.به همین دلیل هیچ گاه به شکل فعال وارد مباحث مربوط به چپ دانشجویی نشدم اما مشاهده مقاله ای از رفیق نجما رنجبران در نقد داب انگیزه ای شد تا نکاتی را بیان کنم که بی ارتباط با بحث های اساسی "اکنون چه؟"نیست.نقد رفیق نجما بر دانشجویان ازادیخواه و برابری طلب حاوی نکته اساسی نیست و محور این نقد همچنان این است که داب با اکسیونیسم و اوانتواریسم خود محملی را برای سرکوب گرایش چپ در دانشگاه ایجاد کرده است.اما به گمان من سرکوب نمی تواند کانونی برای نقد داب باشد زیرا سرکوبگری ذات دولت سرمایه داری وابسته حاکم بر ایران است و با تشدید بحران های این دولت با هر سطح از پراتیک قطعا دانشجویان چپ گرا اماج حملات دولت سرمایه داری قرار می گرفتند.از دیدگاه من انچه که می تواند محور نقد داب باشد این مساله است که چرا داب ظرفیت عظیم تئوریک و مبارزاتی خود را به دانشگاه محدود کرد؟دقیق تر بگویم اساسا مساله خود ترم چپ دانشجویی است.رفقایی نفی ترم چپ دانشجویی را به عنوان فرمان ترک سنگر تفسیر می کنند اما واقعیت این است که از دیدگاه متفکران کلاسیک مارکسیسم کارگر،معلم،دانشجو یا روشنفکر بودن تغییری در وظایف کمونیست ها ایجاد نخواهد کرد.وظیفه کمونیست ها متشکل کردن پرولتاریا به عنوان یک طبقه،در هم شکستن دولت سرمایه داری و الغای مالکیت خصوصی است و به این اعتبار سنگر مبارزه هر کمونیستی طبقه کارگر خواهد بود.

نگاهی به پروسه شکل گیری و مبارزات کومله به عنوان یک جریان عمیقا تاثیر گذار در جنبش کمونیستی ایران و کردستان دیدگاه من را بازتر می کند.نطفه شکل گیری کومله تشکیلاتی با عنوان اگر اشتباه نکنم روشنفکران بود که در نیمه دوم دهه 40 در دانشگاه تهران ایجاد شد.این تشکیلات نه به لحاظ کمی و نه به لحاظ تئوریکی ابدا قابل مقایسه با داب نبود با این حال انها هیچ گاه خود را به عنوان چپ دانشجویی تعریف نکردند بلکه به پراتیک کردن خط سیاسی کاری در میان کارگران در مقابل مشی چریکی پرداختند و در پرتو این شکل از پراتیک بود که انها توانستند با وجود همه ابهامات تئوریک به جریانی عمیقا تاثیر گذار در چپ ایران و کردستان تبدیل شوند.

هدف کمونیست ها نقد رادیکال و سرنگونی پراتیک کل واقعیت اجتماعی است و این هدف تنها در اتحاد با طبقه انقلابی یعنی طبقه کارگر امکان پذیر خواهد بود.البته این به معنای نفی مبارزه صنفی و سیاسی در دانشگاه با هدف هژمونیک کردن خط چپ نیست اما فعالیت دانشجویان چپ در دانشگاه تنها باید بخشی از مبارزه انها باشد.سنگر واقعی کمونیست ها درون طبقه کارگر و در کارخانه و خیابان است محدود کردن اگاه ترین و پر شور ترین مبارزان کمونیست به فعالیت صرفا دانشجویی به هدر بردن ظرفیت های انقلابی طبقه کارگر ایران است.از دیدگاه من هر تلاشی برای بازسازی چپ در دانشگاه باید معطوف به تبدیل چپ های دانشگاه به پراتیسین های انقلاب کارگری باشد نه صرفا فعال دانشجویی.

سعید دهقانی

لینک مقاله رفیق نجما رنجبران

www.whatds.blogfa.com

در دفاع از اخلاق ماتریالیستی

commune1871 — Tue, 24 Mar 2009 20:06:18 GMT

کمونیسم و اخلاق

«در دفاع از اخلاق ماتریالیستی»

یکی از نشانه های نمایان جامعه امروز ایران انحطاط گسترده اخلاق عمومی است.در میان اقشار گسترده ای از مردم رقابت برای نفع بیشتر جای هر نوع عاطفه،گذشت و علایق انسانی را گرفته است.در حقیقت نفع و نه عاطفه قانون حاکم بر روابط اجتماعی در ایران امروز است.ارائه مثال هایی درباره انحطاط اخلاق عمومی بیهوده به نظر می رسد. ما در بطن این شرایط زندگی می کنیم.
ایدئولوگ ها و روحانیون دینی که همواره به دنبال راهی برای حمله به اندیشه های نو هستند،انحطاط اخلاق عمومی را به مدرنیته و «بی دینی» ناشی از ان نسبت می دهند.از دید انها تا قبل از نفوذ تمدن دموکراتیک غرب مردم ایران زندگی عمیقا اخلاقی داشتند اما با گسترش اندیشه های غربی یعنی مدرنیسم،اومانیسم و سکولاریزم بود که انحطاط اخلاق انسان ایرانی اغاز شد.برای درک نمود های واقعی درک مذهبی از مساله اخلاق باید دید نفوذ تمدن غرب کدام تغییر را در ساختار اجتماعی ایران ایجاد کرد که به اعتبار ان روحانیت مذهبی این تمدن را ذاتا غیر اخلاقی می داند.در پاسخ باید گفت ان تغییراتی که در نتیجه نفوذ تمدن دموکراتیک غرب در ساختار اجتماعی به شدت متصلب ایران اغاز شد ایجاد تکانه هایی در وضعیت ازادی زن بود و مشخصا روحانیت مذهبی همین ازادی زن را معیار انحطاط اخلاقی می داند.از دیدگاه ایدئولوژی روحانیت اخلاق یعنی اسارت زن.بنابراین در دوران تاریخی که زن در حصار حرم خانه ها و زیر نقاب و چادر پوشیده شده بود جامعه زندگی عمیقا اخلاقی داشت اما اکنون که زن وارد محیط اجتماعی شده وگام به گام در حال گرفتن ابتدایی ترین حقوق خود از جامعه مردسالار است،زندگی غیر اخلاقی شده است.
در حقیقت نقد مذهبی به انحطاط اخلاق به هیچ وجه به گسترش نفع پرستی در میان مردم اشاره ای نمی کند.از دیدگاه این نقد لبخند زدن به دختر همسایه ،اوج فساد اخلاق و نشانه نزدیک شدن اخرالزمان است اما رواج گسترده نفع پرستی که هر گونه عاطفه و گذشت را در کوران رقابت های تنگ نظرانه دفن می کند،ابدا مساله مهمی نیست.
اکنون باید به این مساله پرداخت که چرا اخلاق مذهبی نمی تواند به نقد ریشه های نفع پرستانه انحطاط اخلاق عمومی یپردازد.پاسخ را باید در ذات خود اخلاق مذهبی جستجو کرد.فرد مذهبی عمل اخلاقی را نه به خاطر عاطفی یا انسانی بودن ان عمل بلکه به خاطر نفعی انجام می دهد که تصور می کند انجام ان عمل در قیامت به او خواهد رساند.سلام کردن 69 نفع دارد و جواب سلام یک نفع!بنابراین ذات اخلاق مذهبی نفع پرستی است با این تفاوت که نفع را نه به دنیای موجود بلکه به اخرت موهوم ارجاع می دهد.ناگفته پیداست اخلاقی که بر چنین بنیانی استوار باشد نه تنها نمی تواند به نقد ریشه های نفع پرستانه انحطاط اخلاق عمومی بپردازد بلکه خود نفع پرستی را در ناخوداگاه معتقدانش بازتولید می کند.
در مقابل این جلوه های اخلاق یا بی اخلاقی که بر ذهن انسان ایرانی سنگینی می کند،پاسخ کمونیسم به مساله اخلاق نمی تواند جدا از ذات روش کمونیستی باشد.کمونیسم واقعیت را در تئوری نقد و در پراتیک سرنگون می کند.از این دیدگاه بیان اینکه در مقابل بنیان نفع پرستانه اخلاق مذهبی باید بنیانی ماتریالیستی و انسانی برای اخلاق تعریف شود بازگشت به ماتریالیسم غیر پراتیک شاگردان هگل و بازگشت به دوران قبل از ایدئولوژی المانی است.یقینا اخلاق کمونیستی اخلاقی ماتریالیستی است.ماتریالیسم یک عمل را به واسطه بار عاطفی و انسانی ان اخلاقی می داند نه به اعتبار مفید بودن ان.بنابراین ماتریالیسم یگانه بنیان عاطفی و انسانی برای اخلاق اینده است اما صرف بیان این واقعیت چیزی را تغییر نمی دهد.مارکس در ایدئولوژی المانی می نویسد«ما این زحمت را به خود نخواهیم داد که به فیلسوفان و خردمندان توضیح دهیم که رهایی انسان با فروکاستن فلسفه،الهیات،جوهر و جز ان به خود-اگاهی و با رهایی انسان از سلطه این عبارات -که هرگز او را از اسارت بازنداشته اند-حتی گامی هم به پیش نمی رود.و نیز به انها توضیح نخواهیم داد که نیل به رهایی واقعی فقط در جهان واقعی و با وسایل واقعی امکان پذیر است»
مارکس به روشنی می اموزد که در نقد کمونیسم از اخلاق ،بیان اخلاق ماتریالیستی به جای اخلاق مذهبی کمکی به رهایی اخلاق از مذهب نخواهد کرد.در حقیقت نقد کمونیسم از اخلاق مذهبی نقد تئوریک و سرنگونی پراتیک ان بنیان های اقتصادی و اجتماعی است که اخلاق مذهبی بازتاب ایدئولوژیکی انهاست.نفع پرستی اخلاق مذهبی بازتاب نفع پرستی جامعه طبقاتی است.بنابراین تنها با انحلال انقلابی بنیان مادی اخلاق مذهبی یعنی جامعه طبقاتی است که می توان اخلاق به راستی انسانی یعنی اخلاق ماتریالیستی را جایگزین اخلاق نفع پرستانه مذهبی کرد.

درباره انقلاب سوسیالیستی

commune1871 — Mon, 16 Mar 2009 11:50:18 GMT

فعلیت انقلاب و وظایف کمونیست ها

نگاهی به متون سیاسی و تئوریک جنبش کمونیستی ایران در سالهای اولیه پس از انقلاب 57 و مقایسه ان با ادبیات کنونی این جنبش تفاوتی اشکار را نشان می دهد.نظریه و عمل جنبش کمونیستی ایران در سالهای اولیه پس از انقلاب 57 معطوف به امر انقلاب بود.برای جنبش در ان برهه تاریخی انقلاب در دستور روز قرار داشت و هر نظریه و هر عمل جنبش کمونیستی از این دیدگاه یعنی انقلابی که در جریان بود مورد نقد قرار می گرفت.به بیان دیگر جنبش کمونیستی ایران در ان شرایط اکادمیسم یعنی جدایی نظریه از عمل انقلابی را به طور عام پشت سر گذاشته بود و هر نظریه و هر عمل خود را در ارتباط با واقعیت انقلاب درک می کرد.اما امروز به نظر می رسد برای گرایشاتی در جنبش کمونیستی ایران مساله انقلاب حتی تاثیری نظری هم بر ادبیات سیاسی ندارد.ادبیات کمونیستی این گرایشات به انتقاد از فلاکت های جامعه سرمایه داری و ریشه های اقتصادی بحران های ان محدود شده است.انها به مشاوران اقتصادی بورژوازی تبدیل شده اند و بورژوازی را به ریشه های بحرانش اگاه می کنند.تبدیل شدن این گرایشات از مبارزان کمونیست به مدافعان حقوق بشر اولین نتیجه طبیعی چنین دیدگاههایی است.

به طور خلاصه اگر معطوف بودن نظریه به مساله انقلاب خصلت عام گرایشات جنبش کمونیستی ایران در مقطع انقلاب 57 بود باید گفت جدایی نظریه از عمل انقلابی یعنی اکادمیسم شاخصه گرایشاتی در کمونیسم امروز ایران است.

طرح چنین دیدگاهی در ابتدا یک سوال اساسی را در مقابل ما قرار می دهد.چگونه کمونیسم انقلاب 57،یعنی کمونیسمی که الوده به انواع انحرافات خرده بورژوایی و پوپولیستی بود،کمونیسمی که رشد نیروهای مولده،انقلاب مرحله ای،بلوک چند طبقه و خرده بورژوازی مترقی را تئوریزه می کرد قادرشد نظریه خود را معطوف به واقعیت انقلاب نماید اما کمونیسم امروز ایران که حداقل در سطح نظریه پوپولیسم و انواع انحرافات رویزیونیسم خرده بورژوایی را نقد کرده است قادر نیست واقعیت فعلیت انقلاب را درک کند و نظریه و عمل خود را معطوف به ان نماید؟

در پاسخ باید گفت انقلابی که کمونیسم 57 نظریه و عمل خود را معطوف به ان کرده بود نه انقلابی که کمونیست ها باید سازمان دهند یعنی انقلاب اجتماعی پرولتاریا بلکه انقلاب بالفعل موجود بود.پراتیک کمونیسم 57 در این هدف خلاصه می شد که انقلاب موجود را به نتایج منطقی اش برساند حال ان که انقلاب 57 در ذات خود یک انقلاب سوسیالیستی نبود و بدون فرارفتن از ان حتی امکان تحقق مطالبات دموکراتیک ان نیز وجود نداشت.تنها گرایشاتی چون سوسیالیست های انقلابی و اتحاد مبارزان کمونیست بودند که توانستند تفاوت میان انقلابیگری خرده بورژوایی را با انقلابیگری سوسیالیستی درک کنند و در پرتو این درک بود که انان به نقد کوبنده رویزیونیسم خرده بورژوایی در جنبش کمونیستی ایران پرداختند و توانستند در ان مقطع نظریه و عمل خود را معطوف به واقعیت انقلاب سوسیالیستی و نه صرفا انقلاب نمایند.

در ظاهر کمونیسم رویزیونیست مقطع 57 و کمونیسم اکادمیست امروز ایران مبنای مشترکی ندارند.کمونیسم رویزیونیست نظریه و عمل خود را معطوف به انقلاب بالفعل و خرده بورژوایی و نه انقلاب سوسیالیستی کرده بود حال انکه کمونیسم اکادمیست اساسا نظریه و عمل خود را معطوف به امر انقلاب نمی کند.اما در حقیقت چه رویزیونیسم مقطع57 و چه اکادمیسم امروز ایران هر دو از یک منبع واحد سرچشمه گرفته اند:عدم درک ماتریالیسم تاریخی به مثابه بیان مفهومی گذار ضروری جامعه از سرمایه داری به سوسیالیسم.

ماتریالیسم تاریخی تئوری انقلاب سوسیالیستی است.پرولتاریای رزمنده و پیشروان انقلابی او با سلاح ماتریالیسم تاریخی می توانند در واقعیت رسوخ کنند و در ورای ظواهر موجود گرایش اصلی جامعه سرمایه داری یعنی گرایش به انقلاب پرولتاریایی را درک کنند.ماتریالیسم تاریخی ضرورت سوسیالیزم،مطلوبیت سوسیالیزم و اجتناب ناپذیری انحلال جامعه سرمایه داری را تبیین می کند.نتیجه عدم درک دیدگاه ماتریالیسم تاریخی افتادن در ورطه امپریسم و تجربه گرایی است.در نتیجه دیدگاه امپریستی بود که کمونیسم 57 تنها انقلاب بالفعل را به عنوان انقلاب واقعی درک کرد و هدف خود را تکمیل انقلاب دموکراتیک در ائتلاف با خرده بورژوازی مترقی قرار داد.و در نتیجه همین دیدگاه امپریستی است که کمونیسم اکادمیست قادر نیست فعلیت انقلاب سوسیالیستی را درک کند و نظریه و عمل خود را به ان معطوف نماید.امپریست تنها زمانی انقلاب سوسیالیستی را واقعیت روز می داند که پرولتاریا در دسته های هزاران نفری به کاخ زمستانی حمله کرده باشند.حتی ان زمان هم امپریست فعلیت انقلاب را کاملا درک نمی کند و در مورد زود رس بودن کسب قدرت به پرولتاریا هشدار می دهد.

اما ماتریالیسم تاریخی این واقعیت را اشکار می کند که با جهانی شدن سرمایه داری عصر انقلابات پرولتاریایی اغاز شده و انقلاب سوسیالیستی به مساله روز تبدیل شده است.تحت این شرایط وظیفه پراتیسین های کمونیست یعنی مبارزان مجهز به سلاح ماتریالیسم تاریخی نه انتقاد غیر انقلابی از فلاکت های جامعه سرمایه داری و نقض حقوق بشر بلکه بیش از هر چیز مبارزه هر روزه برای ایجاد پیش شرط های ایدئولوژیک،فرهنگی و سیاسی انقلاب پرولتاریایی است.

پیش شرط ایدئولوژیک انقلاب پرولتاریایی استقلال فکری پرولتاریا از تمامی طبقات جامعه سرمایه داری است.پرولتاریا باید واقعیت سیاه تمامی ایدئولوژی های بورژوایی اعم از اسلام سیاسی،ناسیونالیسم،لیبرالیسم و سوسیال دموکراسی را درک کند و بپذیرد که در مبارزه برای رهایی تنها می تواند به جهان بینی خود و اتحاد ناگسستنی صفوف خود تکیه کند.

پیش شرط فرهنگی انقلاب سوسیالیستی در حقیقت تحول در فرهنگ سیاسی پرولتاریاست.پرولتاریا باید باور کند که می تواند از موقعیت فرودست کنونی خارج شود و تمامی جامعه را بر مبنای منافع خود سازمان دهد.نطفه های اگاهی فرهنگی پرولتاریای ایران در انقلاب 57 خود را در درخواست کارگران صنعت نفت برای فرستادن نماینده ای به شورای انقلاب نشان داد.اگر پرولتاریای ایران به بلوغ فرهنگی رسیده بود نه درخواست فرستادن نماینده ای به شورای انقلاب بلکه خواست سازش ناپذیر کسب کامل قدرت سیاسی را مطرح می کرد.هر چند همین درخواست هم در متن بحران رهبری جنبش کارگری ایران امکان عملی شدن نیافت.

در نهایت پیش شرط سیاسی انقلاب سوسیالیستی استقلال سیاسی پرولتاریا از تمامی طبقات جامعه سرمایه داری است.عینیت استقلال سیاسی پرولتاریا نمی تواند موجودیتی جز حزب کمونیست باشد.حزب کمونیست میانجی بین طبقه کارگر و دیالکتیک تاریخ و واسطه بین نظریه و عمل انقلابی است.حزب کمونیست نه تنها پیش شرط سیاسی انقلاب کمونیستی بلکه پاسخی بلشویکی به بحران رهبری در جنبش کارگری است و به این اعتبار مبارزه برای احیای حزب کمونیست اساسی ترین وظیفه کمونیست ها در شرایط فعلیت انقلاب است

جنبش کارگری

commune1871 — Thu, 26 Feb 2009 17:15:18 GMT

مساله اگاهی در انقلاب پرولتری

انقلاب هسته سخت درک مارکسیسم از جامعه سرمایه داری است.انقلاب ریشه در تضادهای بنیادی جامعه سرمایه داری دارد.تضادهایی چون تضاد خصلت اجتماعی تولید با مالکیت خصوصی بر ابزار تولید،تضاد کار یدی با کار فکری،تضاد شهروند و بورژوا در جامعه سیاسی وغیره.این تضادها که درچهارچوب جامعه سرمایه داری قابل رفع نیستند محدودیت های اساسی تئوریکی و پراتیکی را در برابر تکامل ازادانه انسان قرار داده اند.

متفکران کلاسیک مارکسیسم نه تنها تضادهای بنیادی جامعه سرمایه داری و محدودیت های تئوریکی و پراتیکی ناشی از این تضادها را نشان دادند بلکه راه رفع این محدودیت ها را نیز به شیوه ای دیالکتیکی در درون خود جامعه سرمایه داری جستجو کردند.در دیدگاه انها پرولتاریا به مثابه ابژه ای که می تواند به وحدت اندیشه و عمل دست یابد گرایش رهایی بخش جامعه سرمایه داری است.زیرا پرولتاریا اولین طبقه ای در تاریخ است که پراتیک انقلابی او نه برای ایجاد یک جامعه طبقاتی دیگر بلکه برای رفع کلیت جامعه طبقاتی و ایجاد جامعه ای از تولید کنندگان برابر است که در ان تکامل ازادانه فرد شرط تکامل ازادانه جمع است.اما اگاهی پرولتاریا به نقش دگرگون سازش در تاریخ و اگاهی از محدودیت های جامعه سرمایه داری اگاهی بلافصل و بی واسطه نیست بلکه از همان ابتدا دو گونه اگاهی را می توان در جنبش پرولتاریایی تشخیص داد.اگاهی عقیدتی واگاهی عملی.

اگاهی عقیدتی

همزمان با نخستین نمود های بحران در جامعه سرمایه داری اگاهی به محدودیت های تئوریکی و پراتیکی این جامعه به شکل عقیدتی محض در اذهان اگاه ترین کارگران و روشنفکران انقلابی نمودار می شود.این اگاهی که ضرورتا ماهیتی تئوریک دارد در عین حال اگاهی به شرایط،جریان و نتایج جنبش انقلابی نیز هست.

اگاهی عملی

اگاهی عملی اگاهی توده پرولتاریا از جامعه سرمایه داری است. این اگاهی در عین حال نوعی نا اگاهی است.خصلت اگاهی عملی پرولتاریا در این است که او فلاکت خود را در جامعه سرمایه داری به عینه می بیند اما قادر به درک ریشه های این فلاکت نیست.این فلاکت در نظر او یک رنج وجودی جلوه می کند رنجی که همیشه بوده و همیشه خواهد بود.این دیالکتیک اگاهی ریشه در جایگاه پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری دارد.تجزیه فرایند کار در نظام خط تولید و تبدیل شدن پرولتاریا به زائده وسایل تولید به ناچار به تجزیه اگاهی در پرولتاریا می انجامد.به این ترتیب پرولتاریا قادر نمی شود ریشه های فلاکت خود را به مثابه محدودیت های جامعه سرمایه داری درک کند و غالبا ان را به ناتوانی های شخصی یا بازی های سرنوشت نسبت می دهد.

به این ترتیب اگاهی موجود در جنبش پرولتاریایی اگاهی دو گانه است. این دوگانگی اگاهی ابدا امری تصادفی نیست.این دوگانگی بازتاب های ایدئولوژیکی جامعه طبقاتی است که نقش خود را ضرورتا بر تمامی اشکال اگاهی حتی اگاهی های رادیکال حک می کند.در حقیقت دوگانگی اگاهی در جنبش پرولتاریایی به عنوان یک محدودیت خاص بازتابی از محدودیت های عام اگاهی در جامعه طبقاتی است.تنها تفاوت در این است که برای طبقه حاکم محدودیت اگاهی خود ابزاری برای حفظ هژمونی است اما برای طبقه محکوم این محدودیت اگاهی مانعی اساسی در راه انقلاب در سازمان اجتماعی به شمار می رود.

محدودیت عام اگاهی ریشه در یکی از بنیادی ترین تضادهای جامعه بورژوایی دارد:تضاد کار یدی با کار فکری.جدایی تاریخی کار یدی از کار فکری شکل دهنده خصلت اساسی اگاهی در جامعه بورژوایی است.این خصلت به اشکار ترین شکل ممکن خود را در شاکله فلسفه بورژوایی نشان می هد.

اساسی ترین ویژگی فلسفه بورژوایی که در عین حال ویژگی عام تفکر در جوامع طبقاتی نیز هست جدایی هستی شناسانه اندیشه از عمل و فلسفه از واقعیت است.فلسفه بورژوایی دیدی تحقیر امیز نسبت به عمل و واقعیت دارد. برای این فلسفه،اندیشه قلمرو ناب ایده هاست قلمروی که نباید به ناپاکی های عرصه عمل الوده شود.این ایدالیسم فلسفی که بازتاب ایدئولوژیکی جدایی کار یدی از کار فکری است در تمامی تاریخ فلسفه کلاسیک از افلاطون تا کانت دیده می شود.تنها در فلسفه هگل بود که تکانه ای در فلسفه شناخت بورژوایی ایجاد شد و مساله رابطه ایده با ماده و اندیشه با واقعیت توان مطرح شدن پیدا کرد.این امر نیز به هیچ وجه تصادفی نبود.زیرا فلسفه هگل بیان ایدئولوژیک جنبش بورژوازی در مرحله ای بود که این طبقه در مبارزه با هرج و مرج جامعه فئودالی و ساخت دولت مطلفه هنوز خصلتی انقلابی داشت و در کار تغییر جهان بود.اما همان گونه که بورژوازی بنا به محدودیت های تاریخیش نمی توانست پروسه تغییر جهان را به انجام منطقی اش برساند،اندیشه هگل نیز نتوانست مساله شناخت را به نحوی قاطع حل کند.هگل تضاد ایده و ماده را تنها در قلمرو ناب ایده ها،در الهیات،هنر و فلسفه حل کرد.

جنبش پرولتاریایی نیز ضرورتا جزیی از جامعه سرمایه داری است و بنابراین تحت تاثیر همان بازتاب هایی قرار دارد که فلسفه بورژوایی را متاثر ساخته است.بازتاب ایدئولوژیکی جدایی کار یدی از کار فکری در جنبش پرولتری شکل گیری اگاهی دوگانه است بنابراین اگاهی دوگانه در کلیت خود اگاهی بورژوایی است. و به این اعتبار نه تنها قادر به فرارفتن از محدودیت های جامعه سرمایه داری در نظریه و عمل نیست بلکه خود ابزاری برای برای حفظ هژمونی طبقه بورژوازی است. زیستن در متن این دوگانگی ضرورتا ایدالیسم فلسفی را در جنبش کمونیستی حاکم می کند.این ایدالیسم نیز به نوبه خود فعالین کمونیست را از پراتیسین های انقلاب کارگری به ایدئولوگ های حراف و تشکیلات کمونیستی را از حزب انقلابی به محافل مقوله پرداز تبدیل می کند.همان گونه که هگل تضاد ایده و ماده را تنها در قلمرو ناب ایده ها،در الهیات،هنر و فلسفه حل می کرد ایدئولوگ ها و محافل مقوله پرداز نیز تضاد بین بورژوازی و پرولتاریا را تنها در قلمرو نقد های بی پایان سیاسی حل می کنند.تشتت، انشعاب و بی هدفی نیز ویژگی عام محافل مقوله پرداز است. ناگفته پیداست که این تشتت ها در جنبش کمونیستی شرط اساسی تداوم حاکمیت بورژوازی است.

در نهایت باید گفت نه اگاهی عقیدتی پیشرو کمونیست،نه اگاهی عملی توده پرولتاریا و حتی نه تلفیق مکانیکی اگاهی عقیدتی با اگاهی عملی ،هیچ کدام قادر به فرارفتن از محدودیت های جامعه سرمایه داری در نظریه و عمل نیستند.زیرا این اشکال خود بازتابی از محدودیت های جامعه بورژوایی هستند.اگاهی انقلابی ضرورتا حاصل نفی دوگانگی اگاهی است این نفی نه در عرصه تئوری بلکه درپراتیک مبارزه طبقاتی امکان می یابد.به این اعتبار تنها حضور در پراتیک مبارزه طبقاتی،پراتیکی که خصلت اساسی جامعه بورژوایی یعنی جدایی کار یدی را از کار فکری به نحوی قاطع و غلبه ناپذیر رد کرده باشد قادر به ایجاد اگاهی انقلابی در جنبش کارگری است.

درباره حوادث پلیتکنیک

commune1871 — Wed, 25 Feb 2009 09:53:18 GMT

قدرت یا فلاکت؟

تاملی در وحشیگری دولت بورژوا-اسلامی

مقاومت قهرمانامه دانشجویان پلیتکنیک در اعتراض به پروژه دفن شهدا در دانشگاه با حمله وحشیانه چماق دارهای بسیج و گله های مزدور شده حزب الله با حقوق های 700 هزار تومانی سپاه پاسداران به خون کشیده شد.گله های بسیج و حزب الله در کنف حمایت نیرو های مسلح و ماموران محسوس و نامحسوس وزارت اطلاعات با باتوم، چاقو و پنجه بوکس به دانشجویان معترض حمله کرده و حتی از حمله به دانشجویان دختر نیز خود داری نکردند.تعجبی ندارد.اینها پیروان واقعی ولایت فقیه هستند و عمل انها ماهیت بارها تکرار شده جمهوری اسلامی است.

تعداد زیادی از معترضان دستگیر و دانشجویان مجروح به بیمارستان های اطراف منتقل شده اند.به گواهی یکی از کارکنان بیمارستان فیروزگر حال دو تن از دانشجویان وخیم است.

البته این اغاز یا پایان پروژه سرکوب نیست .در روزهای گذشته نیز دانشجویان چپ گرا اماج حملات وزارت مخوف اطلاعات قرار گرفته اند. رفقا محمد پور عبدالله ،داود باقری ،بهمن خدادادی و یونس میر حسینی توسط دستگاه امنیت ستم و سرمایه بازداشت شده و تهدید علیه دیگردانشجویان چپ گرا ادامه دارد.

دستگاه ولایت مخوف فقیه که غیر از تملق و چاپلوسی تحمل هیچ عمل دیگری را ندارد تاب خود را از دست داده وهاری محتوم خود را به نمایش می گذارد. اما هاری دولت بورژوا –اسلامی نشانه چیست؟قدرت یا فلاکت؟

بنا به تحلیل تیلمان اوروس دولت سرمایه داری پیرامونی برای حفظ دیکتاتوری سرمایه بر نیروی کار از چهار ابزار پول،قانون،ایدئولوژی و زور استفاده می کند.پول قانون و ایدئولوژی ابزارهای غیر مستقیم اعمال قدرت دولت سرمایه داری و زور ابزار مستقیم این دولت است.در شرایط ثبات نسبی و در ارتباط با هر کدام از طیقات و شئون اجتماعی پول،قانون یا ایدئولوژی می توانند کارگر باشند اما هنگامی که دولت سرمایه داری با بحران های فزاینده روبرو می شود این ابزارها کارکرد خود را از دست می دهند و در این شرایط است که دولت بورژوایی رو به اعمال مستقیم قهر می اورد.اما اعمال زور عریان از سوی دولت سرمایه داری نه وسیله ای برای حل بحران بلکه ابزاری برای تحمیل پیامد های بحران به جامعه است.

از این دیدگاه وحشی گری دولت بورژوا-اسلامی نه نشانه قدرت بلکه نشانه فلاکت این رژیم و ناتوانی او در حل بحران های فزاینده ای است که با ان روبرو شده است.ارتجاع وقتی نمی تواند بحران هایش را حل کند سعی در تحمیل پیامد های ان به جامعه دارد.

برای موفقیت پروژه تحمیل بحران دولت بورژوا اسلامی سعی در به سکوت کشاندن اگاه ترین اقشار جامعه یعنی کارگران و پیشرو و دانشجویان دارد.به همین دلیل تمام توان رو به زوال خود را علیه جنبش کارگری و دانشجویی بسیج کرده است

از این واقعیات تنها یک نتیجه گرفته می شود.ناتوانی دولت بورژوا-اسلامی در حل بحران هایش قانون زوال این دولت ارتجاعی است و مادامی که این بحران وجود دارد سرکوبگری جمهوری اسلامی تنها ماهیت ان را برای دیگر اقشار جامعه اشکار می کند.در این شرایط مسئله اساسی جنبش انقلابی گسترش ایستار مقاومت است.با مقاومت است که پروژه تحمیل پیامد های بحران در سکوت به شکست کشیده می شود و ماهیت واقعی بورژوازی- اسلامی برای توده مردم اشکار می شود.