نظریه پرداز و پراتیسین برجسته مارکسیسم،رهبر انقلاب اکتبر سال 1917 و آموزگار فراموش ناشدنی طبقه کارگر،ولادمیر لنین به درستی اسطوره زحمتکشان جهان است.ستایش از لنین ستایش از ان میراث های تئوریکی و پراتیکی است که این رهبر غلبه ناپذیر برای طبقه بالنده برجای گذاشته است.رجوع به این میراث ها نشان می دهد که چگونه ستایش از لنین مرزهای کیش شخصیت خرده بورژوایی را درمی نوردد.

او که ژرفنای زندگی و مبارزاتش با زندگی و مبارزات کارگران و زحمت کشان درامیخته بود به سرعت از سنت های نارود نیکی و عموم خلقی حاکم بر اپوزسیون روسیه فاصله گرفت و بیان عملی ارمان های طبقه کارگر را در مارکس و مارکسیسم یافت و به این ترتیب بود که او پس از مارکس به بزرگترین اموزگار طبقه کارگر تبدیل شد.

درک عمیق مارکسیسم و کاربست ماتریالیسم دیالکتیک در هر مرحله از مبارزه طبقاتی پرولتاریا به لنین بینشی داد که همواره او را از سایر سخنگویان طبقه کارگر متمایز می کرد.در سال های ابتدایی قرن بیستم در حالی که جنبش کارگری زیر اوار انحرافات ناشی از تسلط اپورتونیسم و رفرمیسم بر انترناسیونال دوم،در گسترده ترین بحران خود به سر می برد، این لنین بود که با مبارزه علیه این انحرافات دیدگاههای حیات بخش مارکسیسم برای طبقه کارگر را احیا کرد.

احیای نظریه انقلاب پرولتری،احیای نظریه مارکسیستی دولت و احیای ایده حزب پیشتاز پرولتاریا اوج دست اوردهای تئوریکی و پراتیکی بود که لنین در مبارزه علیه اپورتونیسمی که دیگر نه نماینده طبقه کارگر بلکه نماینده اشرافیت کارگری شده بود به دست اورد و همین دست اوردها بزرگترین راهنمای طبقه کارگر روسیه در انقلاب اکتبر سال 1917 شد.

با وجود اهمیت عظیم دیدگاههای لنین درباره انقلاب پرولتری و تحلیل دولت به مثابه سلاح مبارزه طبقاتی،در اینجا ضروری است که به دیدگاههای او درباره حزب پیشتاز انقلابی بپردازیم.حزب پیشتاز انقلابی بزرگترین دست اورد تئوریکی و پراتیکی لنین است.و درست به همین دلیل است که این نظریه اماج حملات اپورتونیست ها و رفرمیست ها قرار می گیرد اما اگاه ترین کارگران انقلابی اهمیت ان را به غریزه درک می کنند.پیش فرض لنین در نظریه حزب پیشتاز انقلابی فعلیت انقلاب پرولتاریایی است.لنین با درک تحول اساسی جامعه سرمایه داری یعنی گذار از سرمایه داری ماقبل انحصاری به سرمایه داری امپریالیستی به این نتیجه ذاتا درست دست یافت که دوران انقلابات دموکراتیک و بورژوایی به پایان رسیده و زمان ان فرارسیده است که پرولتاریا به قیمت انحلال خود کل بشریت را از ستم و سرمایه داری نجات دهد.

اما او اگاه بود که پرولتاریا در انجام این رسالت تاریخی خود با محدودیت های اساسیروبروست .اساسی ترین محدودیت به مساله اگاهی طبقاتی باز می گردد زیرا اگاهی طبقاتی کارگران هیچ گاه به شکل موزون و هماهنگ رشد نمی کند.به عبارت دیگر اگاهی کلیت طبقه کارگر همواره اگاهی مرکب و ناموزون است.بخش هایی از طبقه کارگر تحت تاثیر فساد انگیز اشرافیت کارگری که سطح زندگی خرده بورژوایی رسیده است،ممکن است با گرایش به رفرمیسم و اپورتونیسم اگاهانه یا نااگاهانه به بورژوازی بپیوندد و هدف نهایی جنبش کارگری را در ازای امتیازات سوسیال دموکراتیک کنار بگذارد.اقشاری از طبقه کارگر نیز ممکن است به دلیل وضعیت عینی شان دچار انفعال شوند.این اغتشاش اگاهی بزرگترین مانع طبقه کارگر در راه تبدیل شدن به یک طبقه واحد در مبارزه طبقاتی بر سر قدرت سیاسی است .

لنین دیدگاه خود درباره حزب پیشتاز انقلابی را دقیقا در پاسخ به همین واقعیت یعنی مرکب و ناموزون بودن اگاهی در درون طبقه کارگر ارائه کرد.بنابراین حزب پیشتاز پرولتاریا برخلاف انچه فرصت طلبان می گویند حزبی برای ایجاد انقلاب نیست بلکه حزبی است که در انقلابی که جریان دارد تبدیل به عینیت اگاهی طبقاتی درست کارگران می شود تا مانع از ان گردد که اگاهی های راست و سانتر در درون جنبش کارگری کل طبقه را در مبارزه بر سر قدرت سیاسی به دنباله طبقات دیگر تبدیل کنند.

عینیت اگاهی طبقاتی بودن ذات نظریه لنین درباره حزب انقلابی است.

اکنون که به ضرورت هایی که از دیدگاه لنین حزب را ایجاب می کند پرداختیم ضروری است به ترکیب و ویژگی های چنین حزبی نیز از دیدگاه او بپردازیم.

این واقعیت که پرولتاریا در مبارزه طبقاتی راستین تنها و تنها منافع طبقاتی خود را دنبال می کند اما در عین حال نماینده منافع کل ستم کشیدگان جامعه سرمایه داری نیز هست ریشه در جایگاه دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری دارد.بر اساس درک این واقعیت دیالکتیکی بود که لنین تاکید داشت که حزب پیشتاز انقلابی باید تنها و تنها تشکل اگاه ترین کارگران انقلابی و کمونیست های پیشرو باشد و نه تشکلی از کلیه اقشار ستمکش جامعه سرمایه داری.حزب به مثابه تشکل کلیه اقشار ناراضی جامعه دیدگاهی بود که منشویک ها ان را نمایندگی می کردند.از دیدگاه انها حزب باید نمایندگان کلیه جنبش های اعتراضی و رادیکال را در خود بسیج کند.اما لنین به درستی دریافت که این شرایط فلسفه وجودی حزب و کارکرد اساسی حزب یعنی "عینیت اگاهی طبقاتی درست بودن"را دچار اغتشاش می کند و مانع از ان می شود که حزب در جدال های تاریخی استراتژی و تاکتیک حقیقتا انقلابی و پرولتری را در پیش بگیرد.

البته اموزه لنین درباره حزب انقلابی نه تنها منافاتی با نمایندگی منافع کلیه ستم کشان جامعه سرمایه داری نداشت بلکه انضمامی ترین شکل نمایندگی منافع انها بود زیرا مبتنی بر درک جایگاه دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری و متکی بر درک این واقعیت دیالکتیکی بود که پرولتاریا نمی تواند خود را ازاد نماید مگر اینکه تمامی اشکال ستمگری را از میان بردارد.

امروز در جنبش کمونیستی ایران درک منشویکی از حزب انقلابی را در مباحث"حزب و جامعه"و "حزب وقدرت سیاسی"که مانیفست گرایشات کمونیسم کارگری است می بینیم.کمونیسم کارگری باید به این سوال اساسی پاسخ دهد که دیدگاه حزب به مثابه تجمع کلیه اقشار ناراضی جامعه ایران چه تناسبی با وضعیت دیالکتیکی پرولتاریا در شیوه تولید سرمایه داری و دیدگاه لنین درباره حزب به مثابه"عینیت اگاهی طبقاتی کارگران" دارد.

به هر روی این لنین بود که با کاربست مارکسیسم در شناخت مبارزه طبقاتی مرزهای منشویسم را درنوردید و ایده حزب پیشتاز انقلابی را بیان کرد.حزبی که تشکل اگاه ترین کارگران پیشرو و کمونیست های انقلابی است که در مبارزه طبقاتی به تجسم اگاهی طبقاتی درست کارگران تبدیل می شوند و در عین حال که تنها و تنها برای منافع پرولتاریا یعنی سوسیالیزم مبارزه می کنند،نماینده منافع کلیه اقشار ستمکش جامعه سرمایه داری نیز هستند.

در نهایت باید گفت این سطور حتی نمی تواند اندکی از دست اوردهای عظیم تئوریکی و پراتیکی لنین، این رهبر غلبه ناپذیر طبقه کارگر را بیان کند و نشان دهد که چگونه لنین در نظریه و عمل خود تجسم تز اساسی مارکسیسم بود که"فیلسوفان تا به امروز جهان را تفسیر کرده اند اما مساله بر سر تغییر ان است".نوشتن این سطور تنها یاداوری است به طبقه کارگر برای رجوع دوباره به بزرگترین متفکرانش.به مارکس و به لنین.